سید جواد بدیع زاده در سال 1281 شمسی در تهران به دنیا آمد. پدرش آقا سید رضا بدیع کاشانی ملقب به بدیع المتکلمین روحانی مشروطه خواه روشن اندیشی بود كه به سید انارى شهرت داشت. وی فرزندش را نیز غالباً به مجالس وعظ و روضه خوانى خود مى برد تا با شیوه ی آوازخوانى مذهبى آشنا شود. بدیع المتكلمین با تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی، پسر خود را نیز به فن آواز مؤذنی و روضه خوانی و تعزیه آشنا ساخت و او از تجربیات پدر استفاده کرد و به فراگیری گوشه ها و ردیف های موسیقی دستگاهی ایران پرداخت.
تا سال 1314 بدیع زاده 24 تصنیف ساخت كه همه روى صفحه ضبط شده است. او در سال هاى بعد در سفرهایى به حلب و بیروت و برلین و شبه قاره هند، بر شمار ضبط آهنگ هاى خود افزوده است. با افتتاح رادیو او به جمع هیأت ارکستر آن زمان رادیو پیوست و در کنار استادانی چون حسین تهرانی، مرتضی نی داوود، حبیب سماعی و استاد ابوالحسن صبا آثار با ارزشی را در حوزه موسیقی ایرانی پدید آورد.

جواد بدیع زاده، سرانجام در دى ماه سال 1358 در سن هفتاد و هشت سالگى، بر اثر دومین سكته مغزى، در تهران چشم از جهان فرو بست. از او صفحات و نوارهای بسیاری بر جای مانده است که همه از درخشان ترین آثار موسیقایی است.