استاد غلامحسین داریوشی مشهور به بنان به سال 1290 خورشیدی در تهران بدنیا آمد.او در خانه ای رشد کرد که آنجا محل آمد و شد هنرمندان بزرگ بود.اولین کسی که به استعداد موسیقیایی غلامحسین پی برد،مرتضی نی داوود- نوازنده برجسته تار- است. او از پدر غلامحسین – بنان الدوله- خواست تا اجازه دهد با وی موسیقی کار کند. بدین ترتیب، غلامحسین در یازده سالگی اولین درس موسیقی را فرا میگیرد. بعدها فن تلفیق و طرز ادای شعر را از میرزا طاهر رسایی ( ضیا الذاکرین) آموخت و مدتی هم از ناصر سیف، کسب فیض کرد.
استعداد ذاتی ، پرورش در خانواده ای هنردوست و برخورداری از تعالیم صحیح موسیقی، دست به دست هم داد تا از بنان در عرصه موسیقی ایران، هنرمندی توانا بسازند. صدای بنان کوتاه و بم و دارای حالتی است که برای ظرافتهای آواز ایرانی بسیار مناسب میباشد. شادروان حسینعلی ملاح در مورد کیفیت صدای بنان میگوید: ((شاید بتوان از دیدگاه زیبا شناسی، صوت خوش بنان را به خطی منحنی تشبیه کرد که عاری از هرگونه زاویه است و شنونده مطلقأ زبری ، درشتی یا عدم نرمش در آن احساس نمیکند.))
روح الله خالقی در سال 1321 – که معاون اداره کل موسیقی کشور بود- از عبدالعلی وزیری شنیده بود که بنان صدای خوشی دارد و علی نقی وزیری، برادر همسر اول بنان هم این موضوع را تأیید و بنان را به خالقی معرفی میکند. بنان به رادیو میرود و با حضور صبا و ویولن سحرآمیز و لطیفش امتحان میدهد. بنان پذیرفته شده و به رادیو دعوت میشود.
استاد بنان پس از تأسیس انجمن موسیقی در سال 1323 و تأسیس هنرستان موسیقی در سال 1328 به دست روح الله خالقی به فعالیت در این دو مرکز پرداخت.
در سالهای فعالیتهای حرفه ای ، او بیشتر به شیوه آواز ادیب خوانساری متمایل شد؛ و در ردیف ، از استاد صبا تأثیر پذیرفت و سرانجام به سلیقه خود شیوه ای را پی ریزی کرد که او را از دیگر خوانندگان هم عصرش متمایز ساخت.
در کارنامه هنری بنان ، بالغ بر 150 اثر به ثبت رسیده که در برنامه های موسیقی ایرانی ، گلهای جاویدان ، گلهای رنگارنگ و گلهای صحرایی اجرا شده است.
او ابتدا تمایلی به اجرای تصنیف و ترانه نداشت و تنها آواز میخواند؛ اما با تشویق خالقی کم کم به تصنیف و قطعات ضربی روی آورد و حاصلش آثار زیبایی شد که در کارنامه پربارش ثبت است.
27 آذر ماه 1336 ، وقتی بنان با اتومبیل شخصی اش در جاده ی کرج مشغول رانندگی بود با کامیونی تصادف کرد و در این حادثه چشم راست خود را از دست داد و به همین خاطر همیشه از عینک دودی استفاده میکرد.