بایگانی:
یادداشت من آمده ام...
احمد بورقانی مُرد
یادداشت در احوال یک میهن پرست ایرانی
سارکوزی فحش می دهد
یادداشت ابراهیم نبوی و بی طرفی صدای آمریکا
نتایج انتخابات تهران در پرده ای از ابهام
یادداشت درک متقابل – بخش اول
یادداشت زبان فارسی و لزوم حفظ آن
اشتباه حروفچینی از نظر جریده‌ی فخیمه‌ی کیهان
یادداشت کار خبرنگار چیست
یادداشت شرم از ایرانی بودن
یادداشت هو کردن سرود ملی در فرانسه
یادداشت عادل فردوسی پور و برنامه‌ی نودش
یادداشت استدلال‌های برخی از ماها
یادداشت نامزدی محمد خاتمی و نگرانی بعضی‌ها
یادداشت حضور میرحسین، اشک‌ها و لبخندها
یادداشت مهندس عزیز، رأی ما کوفتت بشود
یادداشت منطق ماشین دودی و انتخایات ایران
یادداشت سکوت دیگران و زور آقایان
یادداشت انتخابات، مشارکت، کودتا، من و دوستان تحریمی
یادداشت یک جفت چشم لعنتی
یادداشت جنبش سبز و پدرخوانده هایش
یادداشت شعور، شرف و کیهان
یادداشت درباب انتصاب کامران دانشجو
یادداشت درباره‌ی دختر 16 ساله و انرژی هسته‌ای
یادداشت شیخ را تنها نگذاریم
یادداشت درباره‌ی 13 آبان
یادداشت حضور دوباره
 
یادداشت حضور دوبارهمدتی این مثنوی تأخیر شد
نوشته شده در: 09 مارس 2010

با عرض معذرت از تمامی خوانندگان عزیز، همان‌طور که لابد متوجه شده اید مدت طولانی بود که من فرصت به روزرسانی این سایت (پایگاه) را نداشتم. باید عرض کنم که در طول دو سه ماه گذشته چیزی که کم نداشتم گرفتاری بود. چند اسباب کشی، عدم دسترسی به اینترنت، گرفتاری های کاری، شب بیداری‌های پیاپی،...

بگذریم، تنها کاری که موفق شدم انجام دهم، یک حضور ده دقیقه‌ای در یک قهوه خانه‌ی اینترنتی (کافی نت) و تمدید سه ساله‌ی قرارداد میزبانی (هاستینگ) دامنه (دامین، معلوم نیست اعضای فرهنگستان چه غلطی می‌کنند) بود.

در طول این مدت همیشه مشمول لطف و محبت یکی دو تا از خوانندگان پروپا‌قرص سرگرد بودم. همین اظهار لطف هاست که به انسان نیروی مضاعفی برای کار و نوشتن می‌دهد.

سیستم نظرگذاری را هم کاملاً عوض کردم، سیستم قبلی که مبتنی بر XML بود گهگاهی باعث بروز مشکلاتی می‌شد، به ناچار سیستم را تغییر دادم و در حال حاضر نظرها را در یک پایگاه داده ذخیره می‌کنم.  امکان نظردهی درپای مطالب را هم از مدتی پیش در بخش یادداشت فعال کرده بودم. به هرحال نظرهای قبلی متأسفانه کلاً از بین رفت و از این بابت از تمام دوستان عزیزی که با نظرات خودشان من را شرمنده کرده بودند عذر می خواهم. ان‌شاءالله دیگر تکرار نمی‌شود.


آنچه گذشت...
در این مدتی که من در خدمت شما نبودم اتفاقات زیادی افتاد که هرکدامشان به تنهایی برای نوشتن چندین مجلد کتاب و داستان کفایت می کرد،

دولت و حکومت کار را از دروغگویی گذراندند و به مرحله‌ی دریدگی رساندند، از توطئه‌ی زلزله در هائیتی بگیرید تا اسناد عضویت موسوی در فراماسونری...

برنده‌ی جایزه‌ی صلح نوبل، در یکی دو جنگ دیگر شرکت کرد و لازم ندید در باره‌ی قتل 27 غیرنظامی افغان در یک حمله‌ی هوایی عذرخواهی کند. به هرحال این بار سیاست مبصر کردن بچه‌ی تخس کلاس جواب نداد (امیدوارم که این، تنها محرک کمیته‌ی داوران برای اعطای این جایزه‌ی بی‌مسمی به اوباما باشد).

نیک آهنگ کوثر که قبلاً به تنهایی پنبه‌ی سبزها را می‌زد، گروهی را دور هم جمع کرد تا دور هم در سایتی به نام خودنویس پنبه‌ی سبزها را بزنند.

مقام هاشمی رفسنجانی از قهرمان ملی به خائن ملی تغییر یافت، کسانی که او را با چه گوارا اشتباه گرفته بودند، پس از اینکه متوجه اشتباه خودشان شدند، به جای اعتراف به اشتباه ترجیح دادند تا اورا به جای میرزا آقا خان نوری بنشانند تا جبران مافات شده باشد. در این میان خاتمی و موسوی و کروبی مدام بین این دو مقام جا عوض کردند.

در هائیتی، کشوری که 35 درصد جمعیت دچار سوء تغذیه است و دوسوم جمعیت با روزی کمتر از دو دلار در روز زندگی می کنند، زلزله ای آمد که بیشتر از زمین، وجدان مردم روی آن را تکان داد. مردم جهان با دادن 400 میلیون دلار نوع‌دوستی خود را به رخ همدیگر کشیدند و همچنان یک سوم مرگ‌ومیر جهان بر اثر فقر اتفاق می افتد...

و...


امیدوارم از این به بعد بیشتر در خدمتتان باشم و سایت را مرتب تر به روز برسانم.
ارادتمندهمگی - سرگرد

نظر بدهید: (فقط نظرات در مورد این یادداشت، در مورد نظرات کلی لطفاً از این فرم استفاده کنید)

(آدرس شما نمایش داده نخواهد شد)
استفاده از مطالب سرگرد.کام بدون ذکر منبع هیچ اشکالی ندارد
سرگرد به دلیل نشر عقایدش از شما سپاسگزاری می کند.