در حدود دو ماه پیش بود که بالأخره بر تنبلی غلبه کردم و شروع کردم به یادگرفتن HTML. روش کار هم این بود که یک فضایی برای ساختن یک صفحه ی شخصی در اختیار داشتم، شروع کردم به ساختن صفحه ی مذبور و در عین حال یاد گرفتن HTML. هم فال بود و هم تماشا. در صفحه ام یک بخش بلاگ مانند هم درست کردم. اما مشکل اینجا بود که مدام مجبور می شدم خودم را سانسور کنم. نمی توانستم تحمل کنم که کسانی که من را می شناسند تمام افکار و اعتقادات و مهم تر از همه احساسات مرا در یک صفحه بخوانند. این بود که تصمیم گرفتم یک وبلاگ ناشناس درست کنم. می توانم تمام حرف هایم را بزنم بدون این که کسی بداند این من هستم که دارم می نویسم. اگر بگویم از آدم های فلان و بهمان بدم می آید فردا فلانی یا بهمانی برایم قیافه نمی گیرد...
از آنجایی که مطمئن بودم نظرات یک ناشناس برای هیچ کس اهمیتی ندارد، تصمیم گرفتم بخش های دیگری هم به سایت اضافه کنم. شاید کسی برای دانلود یک آهنگ قدیمی سری به اینجا بزند و یک یادداشت هم بخواند. و از آنجایی که HTML خالی به هیچ وجه برای نوشتن یک سایت کامل کافی نیست، ناچار XML و PHP را هم شروع کردم.
اما اسم سایت. قاعدتاً باید اسم این سایت سرهنگ می بود (سرهنگ لقب من بین دوستانم است). ولی به دو دلیل اسم سرگرد را انتخاب کردم. دلیل اول این بود که اگر هرکدام از آشنایان من می فهمیدند که سایتی به نام سرهنگ دات کام وجود دارد فورأ حدس می زدند که قضیه از کجا آب می خورد. دلیل دوم هم البته این بود که نشانی سرهنگ دات کام را قبل از من یک بابایی به اسم بیژن ثبت کرده بود!
خلاصه آدرس را گرفتم و شروع کردم. ان شاءالله به مرور سایت را کامل می کنم. فعلا دارم اسکریپت ها رامی نویسم و برای آزمایش اسکریپت های جاوا و PHP چند تا پست هم می نویسم. این اولین یاداشت را همین جا درز می گیرم و میروم سراغ بقیه ی برنامه نویسی.