افزوده شدن نام آشنای میرحسین موسوی در میان نامزدهای رسمی انتخابات پیش رو از زوایای مختلفی قابل تحلیل است. از نخستین انگیخته های این حضور، شعف در جناح کیهان و کمی دلخوری در میان هواداران خاتمی است. در این نوشته قصد دارم به عنوان یک هوادار خاتمی اما فارغ از احساسات شخصی، نکات مثبت و منفی نامزدی میرحسین را بررسی نمایم.

1. با حضور مهندس موسوی امکان دستیابی به اجماع برای اصلاح طلبان افزایش می یابد. زخم های باقی مانده از انتخابات نهم هرگونه نزدیکی بین مشارکتی ها و هواداران کروبی را اگر نگوییم غیر ممکن، دست کم نامحتمل کرده است. به نوعی می‌توان کروبی را خط قرمز مشارکتی ها و خاتمی را خط قرمز اعتماد ملی برای ائتلاف دانست. حضور موسوی به عنوان یک راه حل سوم و میانه این فضا را برهم می‌زند.

2. بسیاری از میانه رو های جناح راست از عملکرد احمدی نژاد در چهار سال گذشته ناراضی هستند. این دسته به دنبال راهی برای عبور از احمدی نژاد هستند. در میان اصولگرایان، نامزد قابل دفاعی که حاضر به تحمل ناسزاهای کیهانیان و دولتیان باشد یافت نمی شود. این دسته به دلایل مختلف علاقه و توانایی حمایت از خاتمی را هم ندارند. میرحسین به عنوان نخست وزیر دوران جنگ و یک چهره‌ی ارزشی می تواند گزینه‌ی ایده‌آلی برای این گروه از محافظه کاران به حساب آید.

1. میرحسین با وجود کارنامه‌ی قابل قبولش و خاطره‌ی خوشی که مردم از دوران نخست وزیری او به یاد دارند، به دلیل شخصیت آرام و بی حاشیه‌اش قابلیت به راه اندازی موج هیجان انتخاباتی را برای برهم زدن خواب تحریمیان ندارد. اگر تمام حامیان مهندس موسوی هم بسیج شوند هرگز نخواهند بیست هزار نفر را برای استقبال از او در شیراز جمع کنند.

2. برای جوانان نسل جدید، موسوی چهره ای قدیمی و از مد افتاده است. روش و منش شخصیتی او هم این باور را تقویت می‌کند. کسی که در دنیای امروز می گوید به اقتصاد اخلاقی معتقد است و نامزدی که اعتقادی به پوسترهای انتخاباتی ندارد، اقبالی در کشاندن نیروهای جوان به میدان انتخابات نخواهد داشت.

به هر روی، آن‌چه بدیهی می نماید این است که باید در روز های آینده و تا مشخص شدن تکلیف نهایی نامزدها، از هرگونه حمله به رقبای جناح خودی پرهیز کرد. انتخابات نهم حداقل حسنی که داشت این بود که فهمیدیم نامزدی که امروز علیهش موضع می‌گیریم، شاید نامزدی باشد که فردا صلاح و اصلاح مملکت را در حمایت از او بدانیم. به هیچ قیمتی نباید پل های پشت سرمان را خراب کنیم.