نخوان برادر، نخوان خواهر، الآن وقت خواندن نیست

دو سه ساعت دیگر که هیچ، فردا که حرفش را نزن، سال دیگر این موقع هم که بیایی، این سایت سر جایش هست، این یادداشت هم هست، اینترنت هم خواهی داشت. الآن وقت وب‌گردی نیست. وقت خواندن بالاترین و روز و بی بی سی و دویچه وله و این مزخرفات نیست. سرگرد که به جای خود! الآن وقت خیابان‌گردی است. اگر فکر می‌کنی که حقی داشتی و نداده‌اند، اگر فکر می کنی که رأیی داده‌ای و نخوانده‌اند، الآن وقت اعتراض کردن است. اگر فردا مهدی کروبی را بگیرند و تو بگویی: "حالا چه باید کرد؟"، پاسخت خواهم داد که 13 آبان کجا بودی؟ اگر تیتر فردا صبح کیهان عصبانیت کرد و به شکایت در سایت من اعتراضی بکنی، جواب خواهی شنید که 13 ابان چه می‌کردی...

بلند شو، سر وصورتت را بشوی، لباس سبزت را بپوش، و به خیابان برو. فریاد بزن، بگو که هستی و فراموش نکرده ای. بگو که زنده‌ای و نمرده‌ای. برو، حقت را بگیر، پس بگیر...

چرا امروز وقت مرگ بر آمریکا گفتن نیست؟

کسانی که مرا می‌شناسند می‌دانند، آن‌ها هم نمی دانند با خواندن مطالب من می‌فهمند، من نه تنها ضد آمریکا، که کلاً ضد غرب هستم، ولی الآن وقتش نیست...
کسانی که مرا می‌شناسند می‌دانند، آن‌ها هم نمی دانند با خواندن مطالب من می‌فهمند، من نه تنها با هاشمی، که با موسوی و کروبی هم اختلاف نظر جدی دارم، ولی الآن وقتش نیست...

امریکا یک کشور متقلب و جنایتکاراست که با کشور من بیش از 15 هزارکیلومتر فاصله دارد. آخرین باری که این کشور متقلب، مستقیماً مرا از داشتن یک دولت ملی محروم کرد، سال 1332 بوده است (کودتای 28 مرداد)، آخرین باری که این کشور جنایتکار مستقیماً باعث مرگ هموطنان من شده است، سال 1367 بوده است (ماجرای ایرباس). من متقلبی را می شناسم، در چند کیلومتری محل سکونتم، که آخرین بار در روز 22 خرداد همین امسال من را از داشتن یک دولت ملی محروم کرده است. من جنایتکاری می شناسم، خانه اش دور نیست، همین چند خیابان پایین تر، که آخرین بار یکی دو ماه پیش هم‌وطنان مرا به خاک و خون کشیده است. مبارزه با کدام‌یک بر من اولی تر است، فریاد مرگم را بر سر کدام‌یک بکشم پسندیده تر است؟

همراه شو عزیز، همراه شو عزیز، کاین درد مشترک، هرگز جدا جدا، در مان نمی شود...
همراه شو...